Zwarte toorts

De zwarte toorts houdt van de zon, plant de zaailing daarom op een zo zonnig en warm mogelijke plek. Ideaal is een doorlatende, lichte en wat zanderige of grindrijke grond. In zware, kleiachtige en drassige grond zouden de wortels van de plant gemakkelijk kunnen wegrotten. Houd bij het planten in een border de aanbevolen plantafstand van ongeveer 40 cm aan, wat overeenkomt met een ideale dichtheid van 5 tot 7 planten per vierkante meter.

Gezien haar totale hoogte en vooral haar diepe penwortel is de toorts overduidelijk beter geschikt voor teelt in de volle grond in de tuin. Als u toch besluit om ze op het terras te kweken, moet u kiezen voor een heel grote en diepe pot met een flinke drainagelaag en zanderige grond.

De zwarte toorts past fantastisch in natuurlijke tuinen en moderne prairiebeplantingen. Ze combineert vooral uitstekend met droogteminnende siergrassen (bijv. vedergras, zwenkgras), lavendel, kattenkruid, bossalie of vetkruid. Kortom, ze vormt een uitstekende aanvulling op alle andere planten die van de volle zon houden en gedijen in een drogere, goed doorlatende grond.

De plant is volkomen veilig en niet giftig voor mensen of huisdieren. U kunt haar dus zonder enige zorg kweken in tuinen waar kinderen, honden of katten rondlopen. Bovendien worden haar bloemen als eetbaar geclassificeerd en is de plant zelf een traditioneel en populair geneeskruid.

Absoluut! De witte bloemen van de toorts werken in de lente- en zomermaanden letterlijk als een magneet voor bijen, hommels, vlinders en andere nuttige bestuivers. Met de aanplant krijgt u dus niet alleen een prachtige plant, maar ondersteunt u tegelijkertijd heel actief de biodiversiteit in uw tuin.

Een kortlevende vaste plant leeft meestal maar een paar jaar in de border, soms gedraagt ze zich zelfs als een tweejarige. Maar u hoeft er zeker geen afscheid van te nemen! De zwarte toorts heeft de geweldige eigenschap dat ze zich op een geschikte standplaats gemakkelijk zelf uitzaait. Zo zorgt ze betrouwbaar voor nieuwe, gezonde zaailingen en een natuurlijke generatiewisseling in de tuin, helemaal zonder uw hulp.

Deze uitzonderlijke variëteit var. album bloeit normaal gesproken in mei en juni. In tegenstelling tot de gewone, in het wild groeiende gele toorts, pronkt ze met zuiver witte bloemen, waarvan het hart prachtig is versierd met paarse en licht behaarde meeldraden. De bloemen bedekken de stevige en lange stengels vrij dicht.

Het wintereffect is een groot voordeel in het tuinontwerp. Dit betekent dat de plant ook tijdens de koude wintermaanden visueel zeer interessant blijft. Als u namelijk de droge stengels met uitgebloeide zaaddozen in de winter in de border laat staan, creëren ze een prachtige verticale structuur, die er fantastisch uitziet, vooral onder een laagje ochtendrijp of lichte sneeuw. Bovendien dienen deze droge zaden als welkome voedselbron voor overwinterende vogels.

Uit het bladrozet van donkergroene bladeren groeien behoorlijk robuuste bloemstengels die een indrukwekkende hoogte van 100 tot 120 cm bereiken. Hoewel de plant vrij hoog is, zijn haar stengels stevig en sterk genoeg, waardoor ze geen extra ondersteuning nodig heeft.

U hoeft zich absoluut geen zorgen te maken, de zwarte toorts is volledig winterhard tot een temperatuur van -23 °C (behoort tot zone 6a). Ze doorstaat onze winters probleemloos en heeft geen speciale winterbescherming nodig zoals dennengroen of afdekfolie. Wat wel cruciaal is, is een goed doorlatende grond, zodat de plant in de winter niet lijdt onder te veel vocht, wat veel gevaarlijker voor haar is dan de vorst zelf.

Integendeel, de toorts is een wilde plant die van nature de voorkeur geeft aan armere en goed doorlatende grond. Bemesting met standaard samengestelde meststoffen, en vooral een teveel aan stikstof, zal haar eerder schaden. De plant zou weliswaar een enorme hoeveelheid groene bladeren produceren, maar zeer zwak bloeien en haar lange stengels zouden zacht en gevoeliger voor omvallen worden.

De jonge plant moet na het planten natuurlijk voldoende water krijgen totdat ze goed geworteld is. Maar zodra ze op haar standplaats gesetteld is, wordt het een zeer sterke plant, die met gemak ook langere droge periodes doorstaat. Extra water geven is dan bijna niet meer nodig; integendeel, langdurige natte voeten zouden haar juist flinke schade toebrengen.

Ja, als u de plant direct na de bloei terugsnoeit, doet u haar daar een groot plezier mee. Dankzij deze snoei verspilt de toorts geen energie aan zaadvorming, kan ze opnieuw uitlopen en met een beetje geluk verrast ze u met een tweede bloei. Als u echter wilt dat ze zich in uw border natuurlijk uitzaait voor de komende jaren, laat dan op z'n minst een paar uitgebloeide stengels staan.

Zeker weten! De stevige en lange stengels bezaaid met witte bloemen zijn zeer geschikt als snijbloem. In een vaas blijven ze meerdere dagen mooi en ze vormen een prachtig, subtiel wild en uniek element in zomerboeketten. Om te drogen zijn deze bloemen helaas niet geschikt.

De toorts is een grote vreugde voor de kweker, omdat ze buitengewoon sterk en onderhoudsvriendelijk is. Ze heeft geen last van veelvoorkomende ziekten en haar bladeren of bloemen trekken geen typische tuinplagen aan. U hoeft geen preventieve bestrijdingsmiddelen toe te passen, waardoor zelfs een absolute beginner haar met succes kan kweken.

Het gebruikelijk scheuren van de kluit is bij de toorts absoluut niet ideaal. De plant vormt namelijk een zeer diepe en sterke penwortel en zou bij beschadiging van de wortelkluit onherstelbaar beschadigd kunnen raken. De beste manier van vermeerderen is om de natuur haar werk te laten doen en te wachten tot ze zich vanzelf in de border uitzaait. U kunt de zaden na het rijpen ook voorzichtig verzamelen en ze gericht op nieuwe plekken uitstrooien.